::.Close up.::

روز سوم

چرا پوریا پورسرخ نه؟ دیروز روز سوم رو دیدم بازی پوریا پورسرخ به نظرم خیلی زیبا آمد و پیش خودم گفتم چرا پوریا پورسرخ نباید دریافت کننده ی سیمرغ بلورین می بود.

روز سوم دارای فیلمنامه و موضوع بسیار قوی است ولی کارگردانی ضعیف محمدحسین لطیفی کار را تا حدودی خراب کرده است. محمدحسین لطیفی کارگردانی است که اکثرژانرهای سینمایی را ساخته و بیشتر اوقات هم خوب نشان داده است و شاید تجربه نداشتن کار دفاع مقدس بود که باعث ضعیف شدن کارگردانی روز سوم شد.

نگاه کنیم به سکانس مهمی که رزمندگان ایرانی در یک گودال سنگر گرفته اند و در حالی که دشمن در چندقدمی شان حضور دارد، در حال قرائت وصیت های پرسوز و گدازشان هستند. محمدحسین لطیفی می خواهد تا جایی که امکان دارد وصیت ها را پرسوز و گدازتر دربیاورد.

قصه ی سمیره و عاشقان او آنقدر در تار و پود فیلم حضور دارد که نه از آن جدا می شود و نه بر آن سوار می شود. در همین قصه است که یکی از شخصیت های خاکستری و جذاب سالهای اخیر سینمایی خلق می شود: فؤاد(حامد بهداد). یک عراقی جنایتکار ساکن خرمشهر که در حمله ی عراقی ها، صاحب منصب است و کشتار می کند اما عاشق سمیره است و تا آخر پای عشقش می ایستد. اگر هزاران جور لعنت بابت بی رحمی ها و آدم کشی های او نثارش کنیم، در سکانس زیبای پایانی که عاشقانه می کوشد و انگار التماس می کند که سمیره نرود، بدمان نمی آید که دوستش داشته باشیم. اما وقتی به دست سمیره کشته می شود و در آب فرو می رود با او احساس همذات پنداری می کنیم.

همین صحنه یکی از خاکستری ترین انتخاب هاست. پیش از این فؤاد، هم رزم عراقی اش را که قصد تجاوز به سمیره را داشته کشته است، سمیره مدیون اوست و می داند که فؤاد دوستش دارد. فؤاد در پی او همه را کشته ولی مانع از کشته شدن سمیره شده است. در سکانس پایانی، او می تواند به سمیره شلیک کند اما در مقابل لوله ی تفنگ سمیره می ماند... و سمیره بر خلاف انتظار فؤاد را می کشد.

روز سوم هرجا خواسته است شعار بدهد و قصد ارسال پیام داشته شعار و پیامش بیرون زده رضا سمیره را در گودال مخفی می کند و می رود. سپس عراقی ها که وارد خانه شان می شوند، سمیره می گوید زندگیمون رو نجس کردید. یا بحث سمیره و فؤاد بر سر اشغال شهر و جنایت های فؤاد هم که آشکارا بود و یا وصیت بیانیه گونه ی مرتضی.